De woningnood raakt veel verschillende mensen. Van jonge gezinnen die geen passende starterswoning kunnen vinden en senioren die moeilijk kunnen doorstromen naar een seniorenwoning tot volwassenen die noodgedwongen weer bij hun ouders moeten wonen. Hieronder vertelt Diana haar verhaal. Diana heeft een lange adem nodig voor haar woningcorporatie.
“Ik was niet zozeer op zoek naar een woning, maar naar een groep mensen. Ik ben 70, alleenstaand en woon nu in een eengezinswoning. Ik vind alleen wonen prettig, maar ik woon ook graag met anderen. Zeker als je ouder wordt, is het fijn als er mensen zijn die een oogje in het zeil houden, en om betrokken te blijven bij jonge mensen. Daarom heb ik me drie jaar geleden aangesloten bij wooncoöperatie Stroom in Amsterdam, een woongemeenschap in oprichting, waar 55-plussers, gezinnen en alleenstaanden samenleven en naar elkaar omkijken.
Toen ik met pensioen ging, kreeg ik meer tijd en merkte ik dat het verlangen groeide om samen met anderen te wonen. Wat me aanspreekt, is dat een wooncoöperatie woningen uit de koopmarkt haalt. Het draait niet om winst of speculatie, maar om mensen die betaalbaar willen wonen met elkaar.
Tien jaar geleden ontstonden de eerste plannen en nu wordt het eindelijk concreet, met een kavel en de bouw van het pand. Tegelijkertijd merken we hoe lastig het systeem is ingericht. Banken behandelen ons vaak alsof we projectontwikkelaars zijn, terwijl we vooral een groep idealisten zijn met een gezamenlijke droom. Veel overheidsregels zijn niet afgestemd op wooncoöperaties. Dat maakt het proces heel moeizaam: voor elke drie stappen vooruit, zetten we er twee achteruit.”