De woningnood raakt veel verschillende mensen. Van jonge gezinnen die geen passende starterswoning kunnen vinden en senioren die moeilijk kunnen doorstromen naar een seniorenwoning tot volwassenen die noodgedwongen weer bij hun ouders moeten wonen. Hieronder vertelt Corrie haar verhaal. Corrie moest kleiner gaan wonen, omdat het anders niet meer te betalen was.
Corrie in de tuin van haar nieuwe woning
“Ik ben 81 jaar en woon nu ruim een jaar in een seniorenwoning. Daar ben ik ontzettend blij mee. Na mijn pensioen wilde ik graag in de buurt blijven van de mensen die ik ken in Pijnacker. Ik stond al twaalf jaar ingeschreven voor een sociale huurwoning. Dat was een voorzorgsmaatregel, maar toen mijn huur opliep tot ruim € 1.400 per maand, wist ik dat ik iets anders moest vinden.
Ik heb altijd hard gewerkt. Samen met mijn man runden we 35 jaar een waterplantenkwekerij. Daarna raakten we veel geld kwijt door problemen met de nieuwe directeur en de bank. Via de woningcorporatie kwam ik uiteindelijk in aanmerking voor een woning in een nieuw wooncomplex. Dat traject duurde lang. Ik hoorde weinig over de voortgang en wist vaak niet waar ik aan toe was. Tussen de toewijzing en de oplevering zaten nog maanden van onzekerheid.
Toch heb ik geluk gehad. Mijn appartement ligt dicht bij de lift, is betaalbaar en heeft ook nog eens een klein tuintje. Hier kennen bewoners elkaar en helpen we elkaar waar nodig. Wat mij betreft mag er beter gecommuniceerd worden tijdens het proces. Voor mensen op leeftijd geeft duidelijkheid veel rust. Gelukkig voel ik me hier inmiddels helemaal thuis.”